De kracht van afwachten

Soms is het makkelijk om je mee laten slepen met de golven die buitenaf op je af komen. Ook kleine golfjes die hun bron hebben in je eigen hoofd kunnen zo groot worden dat je voelt dat er geen andere opties of mogelijkheden bestaan.

Het is lastig om met onzekerheid om te gaan. Daarom grijpen we vaak naar waarheden en hebben we de neiging om snel een kant te kiezen dan neutraal in het midden te blijven. Het is een kunst om in het hier en nu te zijn en actief af te wachten wat de toekomst eigenlijk heeft te brengen.

Vandaag wil ik een verhaal met je delen. Voor mij is het een goede herinnering dat oordelen ons veel energie kosten maar dat we daar voor weinig van waarde terugkrijgen. Neem waar wat er gebeurt en ga door met je leven. Je weet het nog niet of wat er gebeurt goed of slecht is.

horses-1596288_1280

Het verhaal van de Chinese boer

In een dorpje op het Chinese platteland, leefde een boer met zijn zoon.  Naast hun hut en het land was hun enige bezit van enige waarde het paard. Zo konden ze het land bewerken en in alle bescheidenheid rondkomen.

Op een dag brak het paard door de omheining en rende weg.

Die avond kwamen de dorpelingen bij de Chinese boer op bezoek om hun medelijden te betuigen.  “Wat vreselijk!” zeiden ze: “Hoe moet het nu met het land? Je paard verloren, wat een ongeluk!”

Maar de boer glimlachte rustig en zei: “Geluk of ongeluk? Wie zal het zeggen? Het enige dat ik weet, is dat het paard is weggelopen.”

De dag daarna gingen de boer en zijn zoon weer aan het werk op het land en voor enige tijd maakten ze er het beste van. Tot op een dag het paard weer kwam aangelopen. En in zijn kielzog nam hij een kudde van tien wilde paarden mee!

Die avond kwamen de dorpelingen weer bijeen om hun gelukswensen te geven: “Wat een geluk! Wat geweldig! Je bezit zo maar vertienvoudigd!”

Maar de boer glimlachte rustig en zei: “Geluk of ongeluk? Wie zal het zeggen? Het enige dat ik weet, is dat mijn paard weer terug is en dat er tien andere paarden bij zijn.”

De volgende dag wilde de zoon proberen of hij de paarden kon temmen en klom op de rug van een wild paard. Deze was hier echter niet van gediend en bokte net zolang totdat de zoon met een flinke smak op de grond belandde en beide benen brak.

Die avond stonden de dorpelingen weer op de stoep: “Wat vreselijk! Je zoon! Beide benen gebroken! Nu kan hij niet helpen op het land! Wat een ongeluk! Hoe moet dat nu?”

Maar de boer glimlachte rustig en zei: “Geluk of ongeluk? Wie zal het zeggen? Het enige dat ik weet, is mijn zoon zijn beide benen gebroken heeft.”

De volgende dag kwam er bericht dat er een oorlog was uitgebroken en dat alle jongemannen die daartoe in staat waren zich onmiddellijk moesten melden om een leger te vormen.

En de boer glimlachte rustig en dacht…

09. november 2016 by frida
Categories: People | Tags: , , , | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *